نوع مقاله : مقاله مروری
کلیدواژهها
موضوعات
کاربردهای آنزیم ترمینال دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز (TdT)
رحمان امام زاده* و مائده کولانی
ایران، اصفهان، دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم و فناوریهای زیستی، گروه زیست شناسی سلولی مولکولی و میکروبیولوژی
تاریخ دریافت: 14/06/1403 تاریخ پذیرش: 13/08/1403
چکیده
آنزیم ترمینال دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز (TdT)، یک DNAپلیمراز از خانواده pol X است که برخلاف دیگر نوکلئوتیدیل ترانسفرازها، بدون نیاز به رشته الگو نوکلئوتیدهای طبیعی و غیرطبیعی را به انتهای ′3 هیدروکسی DNA تکرشتهای، دورشتهای یا RNA متصل میکند. این ویژگی منحصربهفرد کاربرد گستردهای در ساخت حسگرهای زیستی دارد. TdT همانند سایر پلیمرازها برای انتقال فسفریل به یونهای فلزی نیاز داشته و میتواند از یونهایی Co2+، Mn2+، Zn2+، Mg2+استفاده کند. اهمیت این آنزیم ناشی از کاربردهای وسیع آن در زیستپزشکی و زیستفناوری است. در زیستپزشکی به عنوان نشانگر زیستی در تشخیص و طبقهبندی بدخیمیهای خونی، بهویژه لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL) و در سنجش TUNEL برای شناسایی آپوپتوز استفاده میشود. در زیستفناوری، TdT ابزاری کلیدی در برچسبگذاریDNA، توسعه آپتامر، سنتز آنزیمی الیگونوکلئوتیدها، طراحی پلینوکلئوتیدها، ساخت نانوساختارهای DNA و توسعه حسگرهای زیستی حساس برای تشخیص پاتوژنها است. نوآوریهای اخیر نشاندهنده استفاده از آن در ذخیرهسازی داده مبتنی بر DNA و سامانههای ترکیبی مانند TdT-CRISPR و نانوذرات عملکردی است. این مطالعه به بررسی خواص بیوشیمیایی، نقش فیزیولوژیکی، کاربردهای تشخیصی و زیستفناوری TdT پرداخته و پیشرفتهای اخیر در مهندسی آنزیم و چشماندازهای آینده را تحلیل میکند.
واژگان کلیدی: ترمینال دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز، زیستپزشکی، زیستفناوری، تشخیص سرطان، نانوفناوریDNA
*نویسنده مسئول، پست الکترونیکیr.emamzadeh@sci.ui.ac.ir
مقدمه
ترمینال دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز (TdT)( Terminal deoxynucleotidyl transferase) با کد آنزیمی EC: 2.7.7.31 یک DNAپلیمراز است که برای اولین بار توسط تیم تحقیقاتی بولوم و پاتر در سال ۱۹۶۰ از غدد تیموس خالصسازی شد (1).
TdT متعلق به خانواده پلیمرازpol X، یک زیرکلاس از ابرخانواده نوکلئوتیدیل ترانسفراز (NT)( Nucleotidyl Transferase (NT) family) است که عمدتا در ترمیم DNA به جای همانندسازی نقش دارند. در این خانواده، pol
، pol
و pol
نیز گنجانده شده است (2). این آنزیم با pol
۲۲% و با pol
%42 توالی همولوگ دارد. با این حال، در خانواده نوکلئوتیدیل ترانسفرازها، تنها TdT میتواند اتصال نوکلئوتیدهای طبیعی و غیرطبیعی را به انتهای ′3OH-، DNA تکرشتهای،DNA دورشتهای و یا RNA، بدون نیاز به رشتهی الگو در حضور کوفاکتورهای کاتیونی دوظرفیتی و دئوکسینوکلئوزید تریفسفاتها (dNTPs) کاتالیز کند (شکل 1) (3). این موضوع عمدتا به این دلیل است که TdT حاوی یک ساختار حلقهای میباشد که مانع اتصال DNA دورشتهای میشود. این مزیت منحصر به فرد به طور گستردهای در ساخت حسگرهای زیستی استفاده میشود (4).

شکل1- مدلهای ساده شده برای فعالیت DNA پلیمراز وابسته به الگو و مستقل از الگو (الف) بیشترDNAپلیمرازها به DNA دورشتهای به عنوان سوبسترا نیاز دارند، که در آن رشته '5→'3 بهعنوان آغازگر و رشته مکمل '3→'5 بهعنوان الگو استفاده میشود. (ب) ترمینال دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز در توانایی خود برای کاتالیز انتقال فسفوریل در غیاب الگویی که نمیتواند در جایگاه فعال آنزیم قرار گیرد منحصر به فرد است.
TdT مانند تمام پلیمرازها به حضور یک یون فلزی برای کاتالیز واکنش انتقال فسفریل نیاز دارد. این آنزیم میتواند از بسیاری یونهای فلزی مختلف مانند Co2+، Mn2+، Zn2+، Mg2+استفاده کند (5). یونهای فلزی دوظرفیتی بهطور قابل توجهی بر فعالیت آنزیمی تأثیر میگذارند و اثرات متفاوتی بر میل ترکیبی TdT برای آغازگرها و dNTPها دارند (6).
درحوزه پزشکی، TdT یک نشانگر زیستی مهم برای برخی بدخیمیهای خونی، بهویژه لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL)( Acute lymphoblastic leukemia)، و ابزاری برای تشخیص آپوپتوز در سنجش TUNELاست (7). در زیستفناوری، از TdT برای برچسبگذاریDNA، توسعه آپتامر، مونتاژ ژن، ساخت نانوساختارهایDNA و سامانههای ذخیرهسازی داده استفاده میشود. همچنین نقش مهمی در سنتز الیگونوکلئوتیدهای سفارشی برای درمانهای نوین، ازجمله آنتیسنس و RNAi (RNA Interference)، دارد. توانایی TdT درافزودن نوکلئوتیدهای منفرد یا ایجاد جفتبازها با واسطه فلز،آن را به ابزاری ارزشمند برای زیستفناوری پیشرفته و نسل جدید فناوریهای توالییابی تبدیل کردهاست(8). با این وجود، چالشهایی همچون بهینهسازی کارایی، پایداری واختصاصیت سوبسترا باقی است.
این مقاله با بررسی ویژگیهای بیوشیمیایی، مکانیسم عملکردی و ساختاری TdTآغاز میشود و به کاربردهای آن در تشخیص، درمان و زیستفناوری میپردازد. همچنین نوآوریهای اخیر، ازجمله ادغام آن در سامانههای حسگرزیستی و فناوریهای ذخیرهسازیDNA، و چشماندازهای آینده آن در مهندسی مولکولی پیشرفته مورد بحث قرار میگیرد.
ساختار آنزیم TdT
ساختار کریستالی مرکز کاتالیزوری TdT موش، برای اولین بار در سال 2002، بیش از 40 سال پس از کشف TdT شناسایی شد و نشان داد که TdT یک DNAپلیمراز معمولی
مانند است که به شکل دست بسته قفل شده است (شکل 2). همچنین این آنزیم دو کمپلکس دوتایی را با توالی آغازگر و نوکلئوتید ورودی تشکیل میدهد(9). اکثر DNAپلیمرازها حاوی زیردامنههای حفظشده انگشت، کف دست و انگشت شست هستند که به ترتیب برای تشخیص/اتصال نوکلئوتید، فعالیت کاتالیزوری پلیمراز و اتصال به سوبسترای DNA حیاتی میباشند (10).

شکل2- ساختار کمپلکس سهتایی با استفاده از ساختارهای کریستالی دوتایی موجود از TdTموش، بهویژه کدهای شناساییPDB 1KEJ (TdT·ddATP)، 1KDH (TdT·ssDNA) و 4I28 (TdT·ssDNA and Zn²⁺).
وجود یک حلقه بلند کمندمانند (lariat)(لوپ۱) در نزدیکی دامنه terminal- Cمانع از پذیرش رشته الگو در جایگاه فعال آنزیم میشود و به آن امکان میدهد بدون الگو، نوکلئوتیدهای تصادفی را به انتهای ′3 رشته پرایمر اضافه کند. این حلقه در DNA پلیمراز
وجود ندارد که به آن اجازه میدهد به رشته الگو متصل شود (11).
جایگاه فعال TdT نسبتاً وسیع است و محدودیتی بر روی بخش قند نوکلئوتید ورودی اعمال نمیکند. این باعث میشود که با هر دو قند ریبوز و دیاکسی ریبوز به راحتی وارد واکنش شوند (11).
مطالعه کمپلکس آغازگر- TdTنشان میدهد که چهار نوکلئوتید آخر در انتهای ′3OH- بدون در نظر گرفتن ماهیت باز با پلیمراز برهمکنش میکنند. در محل کاتالیزوری، یونهای فلزی با اسیدهایآمینه آسپارتات حفظ شده و dNTP ورودی هماهنگ میشوند و آلفافسفات خود را برای حمله نوکلئوفیلی قرار میدهند. عدم وجود برهمکنشهای خاص بازهای نوکلئوتیدی با TdT، عدم اختصاصیت نسبت به افزودن dNTP را توضیح میدهد (12).
براساس ساختار کریستالی آنزیم ترمینال دئوکسی نوکلئوتیدیل ترانسفراز (TdT) اسیدهایآمینه کلیدی در جایگاه فعال این آنزیم عبارتند از سه آسپارتیکاسید محافظت شده (Asp343, Asp345, Asp347) که در دامنه مرکزی پروتئین قرار دارند و نقش کاتالیتیکی دارند. آرژینین ٣٣٦ که به اکسیژن کربونیل گلیسین ٤٥٢ متصل شده و کمک میکند تا پیوند سیس (Cis) بین گلیسین ٤٥٢ و سرین ٤٥٣ حفظ شود. این دو اسیدآمینه در محل اتصال نوکلئوتید ورودی قرار دارند (13).
کاربردهای آنزیم TdT
استفاده از این آنزیم به عنوان یک ابزار زیست فناوری و زیستپزشکی در حال گسترش است و انتظار میرود که در آینده کاربردهای بیشتری پیدا کند. این آنزیم به دلیل ویژگی منحصر به فرد خود در کاتالیز قالب مستقل نوکلئوتیدها بر روی زنجیره الیگونوکلئوتید به ابزاری کلیدی در زمینههای مختلفی از جمله زیستشناسی مولکولی، نانوفناوری، ذخیره سازی دادهها و زیستحسگرها تبدیل شده است.
هدف درمانی در سرطان
شواهد بالینی نشان دهنده تغییر در فعالیت یا بیان TdT در شروع، پیشرفت سرطان و پاسخ به شیمیدرمانی میباشد. TdT در لوسمیهای لنفوسیتی حاد سلولهای Bو T(ALL) و لوسمیهای میلوسیتیک حاد (AML)( Acute Myeloid Leukemia) بیشازحد بیان میشود (16). حدود ٪90 بیماران ALL و ٪20 بیماران AML بیان TdT را نشان میدهند که بیشتر از لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL)( Chronic Lymphocytic Leukaemia) است (16,17). فعالیت بالای TdT با پیشآگهی ضعیف، پاسخ نامطلوب به شیمیدرمانی و بقای کمتر مرتبط بوده و میزان بهبودی بیماران TdTمثبت نصف بیماران TdTمنفی است (18). این موضوع موجب تلاش برای توسعه مهارکنندههای انتخابی TdTبهعنوان داروی ضدلوسمی شدهاست. کوردیسپین (Cordycepin) ('3-دئوکسیآدنوزین) همراه با دئوکسیکوفورمایسین (Deoxycoformycin)، مهارکننده آدنوزیندآمیناز، علیه لوسمیهای TdT مثبت سیتوتوکسیک است (19,20). اثر آن ناشی از مهار سنتز DNAتکرشتهای توسط TdT، توقف گسترش پرایمر و القای آپوپتوز است، اما به دلیل عوارض جانبی ناشی از مهار آنزیمهای متابولیسم نوکلئوزیدها بهطور گسترده در شیمیدرمانی کاربرد ندارد (20). بنابراین، مهارکنندههای غیربازمانند انتخابی توسعه یافتهاند. ازجمله، آریل دیکتوهگزنوئیکاسیدها(Aryl-diketohexanoic acids) فعالیت TdT و pol λ را بدون عمل بهعنوان ترمیناتور مهار کردهاند و آنالوگ RDS 2119 سمیت سلولی بالاتری علیه رده لوسمی TdTمثبت (Molt4) نسبت به رده HeLa نشان دادهاست (21).
ابزار بیوشیمیایی چندمنظوره
TdT قادر است از طیف وسیعی از آنالوگهای نوکلئوتیدی مانند '2،'3-دیدئوکسینوکلئوتیدها (22)،p-نیتروفنیلاتیلتریفسفات (23)،p-نیتروفنیلتریفسفات (23)، '2-دئوکسی-ال-ریبونوکلئوزید '5-تریفسفاتها (24) و دینوکلئوزید '5،'5-تترافسفاتها (25) استفاده کند. این توانایی برای تحمل تغییرات در نوکلئوباز، اساس روشهای برچسبگذاری درونتنی وآزمایشگاهی شکستگیهای DNA دورشتهای است. سنجش TUNEL (TdT-mediated dUTP-biotin nick end-labeling) برپایه افزودن dUMP بیوتینیله توسط TdTبه انتهای '3 DNA تکرشتهای در محل شکست DNA انجام میشود. این dUMP بیوتینیله با آویدین (Avidin) یا استرپتاویدین (Streptavidin) فلورسنتدار آشکارسازی شده و امکان اندازهگیری کمی و مکانی شکستهای DNAرا فراهم میسازد (26). علاوهبراین،TdT بهعنوان بیوکاتالیست برای برچسبگذاری انتهای'3 الیگونوکلئوتیدهای سنتزی با نوکلئوتید رادیواکتیو یا پروبهای فلورسنت کاربرد دارد (27). پرایمرهای نشاندار شده میتوانند به رشته مکمل آنیل شده و به عنوان سوبستراهای رادیواکتیو جهت پایش فعالیت آنزیمهای دخیل در متابولیسم اسیدنوکلئیک مانند اندونوکلئازهای محدودکننده، DNAگلیکوزیلازها و DNAپلیمرازهای وابسته به الگو مورد استفاده قرارگیرند.
تثبیت DNAو سنجش TUNEL
خواص ذاتی TdTامکان توسعه روشهای ساده برای تثبیت اسیدهاینوکلئیک روی بسترهای جامد را فراهم کردهاست. این روشها عمدتاً برپایه دنبالهدار کردن انتهای'3 پرایمرها با نوکلئوتیدهای بیوتینیله مانند biotin-16-dUTP است و پس از افزودن چند نوکلئوتید، قطعات ssDNA یا dsDNA اصلاح شده روی بسترهای پوشش دادهشده با استرپتاویدین یا از طریق رسوب ایمنی با آنتیبادی ضدبیوتین شناسایی میشوند (28). چنین رویکردی منجر به توسعه سنجش TUNELبرای تشخیص شکستگیهای DNA در آپوپتوز شدهاست. درطی آپوپتوز، DNA به واحدهای نوکلئوزومی تقسیم و گروههای '3-هیدروکسیل آزاد ایجاد میشود که TdT آنها را با نوکلئوتیدهای اصلاح شده، عمدتاً dUTP، پر کرده و قطعات حاصل توسط فلوسیتومتری، میکروسکوپ فلورسانس یا روشهای آنزیمی شناسایی میشوند (29،30). علاوهبراین، TdT میتواند بیوتین و فلوروفورها را به انتهای'3 الیگونوکلئوتیدهای ssDNA اضافه کند؛ بهطورنمونه، واکنشهای CuAAC (Copper-catalyzed azide–alkyne cycloaddition) بهعنوان روشی دومرحلهای برای اتصال بیوتین به این الیگونوکلئوتیدها معرفی شدهاست (31). همچنین، استفاده از dImTP بهعنوان سوبسترا در واکنشهای هموپلیمری با واسطه TdT باعث تثبیت اسیدهاینوکلئیک روی بسترهای جامد، بدون اختلال در فعالیت آپتامرها و DNAzymeها میشود. این روشها کاربرد گستردهای در تحقیقات مولکولی و توسعه ابزارهای تشخیصی دارند (32،33).
گروههای گزارشگر و مقاومت نوکلئازی
برچسبگذاری فلورسنت الیگونوکلئوتیدها برای توسعه پلتفرمهای حسگرزیستی مانند ریزآرایههایDNA اهمیت زیادی دارد (34). این فرآیند به دلیل وابستگی سیگنال فلورسنت به گروه '3-OH و نوع dNTP استفاده شده، پیچیده است و برای رفع مشکل از ddNTPs یا ریبونوکلئوتیدها بهرهگرفته میشود (35). مطالعات نشان دادهاند که TdT آنالوگهای نوکلئوتیدی مختلف را میپذیرد؛ مثلاً Cy5-UTP تنها درصورت وجود dG در انتهای'3 پرایمر با کاهش بازدهی برچسبگذاری مواجه میشود (36). ترکیب نوکلئوتیدهای طبیعی و اصلاح شده نیز در برچسبگذاری فلورسنت برای شناسایی هیبریداسیون DNA در تراشهها استفاده شدهاست (37). علاوهبراین، برچسبگذاری رشتههای اصلی با ddN*TPs و TdT برای ساخت اوریگامیهای عاملدار گزارش شدهاست که در آن رشتهها با biotin، digoxigenin یا Texas Redاصلاح میشوند (38).
نوکلئوتیدهای مجهز به جایگزینهای فلورسنت سنتزی، مانند پیرن (pyrene)، نیز سوبسترای مناسبی برای TdT هستند و در واکنشهای هموپلیمری محصولات حاوی چندین نوکلئوتید اصلاح شده تولید میکنند (39). علاوهبر برچسبهای فلورسنت، اسیدهاینوکلئیک میتوانند با برچسبهای الکتروشیمیایی نیز نشاندار شوند که مزایایی چون حساسیت بالا و سازگاری با سیستمهای کوچک دارند (40). بهطورنمونه، Hocek و همکاران از نوکلئوزید تریفسفاتهای دارای گروههای آمینو و نیتروبنزیل برای تولید دمهای الکتروشیمیایی استفاده کرده و dGNO2TP را بهترین سوبسترا معرفی کردند (41). همچنین، dNTPهای اصلاح شده با وینیل امکان افزودن گروههای عاملی از طریق واکنش thiol-ene را فراهم کردهاند (42). فروسن (Ferrocene) نیز به عنوان برچسب ردوکس توسط TdT برای نشاندارسازی DNA بهکار رفتهاست (43). درنهایت، نوکلئوتیدهای اصلاح شدهای مانند (2',4'-BNA/LNA) با افزایش مقاومت ssDNA به اگزونوکلئاز و اندونوکلئاز، در توسعه الیگونوکلئوتیدهای درمانی کاربرد یافتهاند (44).
کونژوگههایDNA -پروتئین
ترکیب قابلیت برنامهریزی توالی DNA با خصوصیات زیستی پروتئینها منجربه توسعه ابزارهایی مانند کونژوگهها ی DNA–پروتئین شدهاست. این کونژوگهها امکان ساخت ریزآرایههای پروتئینی، زیستحسگرها، سنجشهای ایمونولوژیک و نانوساختارها را فراهم میکنند. دراین رویکرد، DNA بهعنوان لنگر (Anchor) عمل کرده و پروتئینها را روی تراشه تثبیت میکند. برای حفظ ساختار و عملکرد پروتئین، استفاده از فرآیندهای آنزیمی ملایمی چون TdT مناسب است. بهعنوان نمونه، در یک پروتکل دومرحلهای، TdT نوکلئوتیدهای اصلاح شده حاوی سوبستراهای ZGln-Gly ازMethylThioglycolate (MTG) را در پرایمر DNA وارد کرده و سپس اتصالDNA اصلاح شده با آلکالینفسفاتازباکتریایی (BAP) (Bacterial Alkaline Phosphatase) انجام میشود که امکان ترکیب آپتامر ضدترومبین با BAP را فراهم میسازد (45).
علاوهبراین، گروههای واکنشی میتوانند از طریق TdT به DNA وارد شوند تا کونژوگاسیون مستقیم با پروتئینها انجام گیرد. اگزانین (oxanine) بهعنوان سوبسترای مناسب TdT به دلیل واکنشپذیری انتخابی با تیولها و آمینهای اولیه شناخته شدهاست؛ تریفسفات اگزانین سنتز شده و با پلیآمینهایی مانند اسپرمین (Spermine) جفت میشود. همچنین، آنالوگ ddCTP دارای گروه maleimide درموقعیت 4 نوکلئوباز سنتز و توسط TdT وارد DNA شدهاست؛ این استراتژی برای کونژوگاسیون DNA به مولکولهای تیولدار و اتصال پپتید NLS (Nuclear Localization Signal) به DNA بهکار رفته و در تقویت خاموشسازی ژن مؤثر بودهاست (46،47).
سنتز آنزیمی الیگونوکلئوتید
سنتز آنزیمی DNA بدون الگو با TdT بهطور معمول منجربه تولید محصولات ناهمگن میشود، اما استفاده از آنالوگهای dNTP با گروههای مسدودکننده '3-O (ترمیناتورهای برگشتپذیر) امکان توقف موقت طویلسازی و ادامه پس از حذف گروه محافظ را فراهم میسازد (48). این رویکرد بهویژه درNGS کاربرد دارد (49).
Mathews و همکاران '2-دئوکسیریبونوکلئوزید تریفسفاتهای فوتوشکافتپذیر (photocleavable) شامل'3-)-O۲-نیتروبنزیل) و '3--O(5،4-دیمتوکسی-۲-نیتروبنزیل) را طراحی کردند که گروه محافظ آنها با تابش نور فرابنفش (۳۶۵ نانومتر) حذف میشود و بدینترتیب سنتز ادامه مییابد (49،50). گروههای دیگری مانند2-(cyanoethoxy)methyl (CEM) که با TBAF (Tetrabutylammoniumfluorid) حذف میشود، و '3-ONH2 که بهسادگی با نیتریتسدیم جدا میشود نیز برای این منظور معرفی شدهاند (50،51).
روش جدید TdT-dNTP، نیاز به گروه مسدودکننده '3-O را حذف کرده و در آن نوکلئوتید به TdT متصل میشود؛ پس از حذف کونژوگه با DTT (Dithiothreitol) یا UV، طویلسازی ادامه یافته و بازدهی بالای %97.7 در سنتز الیگونوکلئوتیدهای کوتاه گزارش شدهاست (51). همچنین، Jensen و همکاران رویکردFree-Running Synthesis را معرفی کردند که در آن TdT اجازه افزودن یک نوکلئوتید را داده، سپس واکنش متوقف و dNTPهای آزاد شسته میشوند؛ با افزودن نوکلئوتید جدید، سنتز ادامه مییابد (طرح 1). این روش تولید ssDNAهای بسیار طویل (>8000 نوکلئوتید) را ممکن ساخته که در ذخیرهسازی اطلاعات DNA کاربرد دارد (52،53).

طرح۱- نمایش چرخه سنتز الیگونوکلئوتید DNA مستقل از الگو با استفاده از پلیمرازTdT.
درمجموع، این استراتژیها ابزارهای نوینی برای سنتز دقیق و بدون الگوی DNA ارائه میدهند که در تحقیقات ژنتیکی، ذخیرهسازی اطلاعات و تولید مواد نوین اهمیت دارند.
تشکیل جفتبازها به واسطه فلز
واردسازی یونهای فلزی به اسیدهاینوکلئیک رویکردی جذاب برای بهبود انتقال بار در DNA دورشتهای، سنجش زیستی آلایندههای فلزی و توسعه نانومواد است (54). علاوه بر جفتبازهای فلزی حاصل از نوکلئوبازهای طبیعی، نوکلئوتیدهای سنتزی لیگاند میتوانند برای افزایش تنوع و انتخاب یون در DNA وارد شوند (56). بیشتر سیستمهای گزارش شده بر سنتز فاز جامد نوکلئوزیدهای سنتزی متکیاند که محدودیتهایی در گروههای عاملی وطول توالی دارند (56). اخیراً ترکیب آنزیمی نوکلئوتیدهای اصلاح شده بهعنوان روشی جایگزین برای ساخت جفتبازهای فلزی پیشنهاد شدهاست (57،58). در این راستا، DNA دورشتهای حاوی آنالوگ هیدروکسیپیریدینون (hydroxypyridinone) با افزودن Cu2+پایدارتر میشود (DTm = 13°C per modification) (59). این ویژگیها برای تولید اورهنگهای وابسته به TdT و تشکیل مجموعههای DNA دورشتهای در حضور Cu2+ استفاده شدند. کاهش غلظت Mg2+ نیز با جلوگیری از تاخوردگی نامطلوب نوکلئوتیدهای اصلاح شده، کارایی پلیمریزاسیون را بهبود میدهد (59،60). ترکیب Cu2+ با dsDNA اصلاح شده مونتاژ دورشتهای از طریق جفتباز فلزی را ممکن میسازد که با EDTA (Ethylenediaminetetraacetic acid) جدا میشود. تاکنون تنها نوکلئوتیدهای اصلاح شده با هیدروکسیپیریدینون (59) و ایمیدازول (Imidazole) (61،62) بهعنوان سوبسترا برای TdT بررسی شدهاند، اما انتظار میرود این رویکرد گسترش یابد (63).
برچسبگذاری RNA
TdT بهعنوان DNAپلیمراز وابسته به DNA بیشترین کارایی را در افزودن dNMPها به DNA دارد و میتواند تا 5 ریبونوکلئوتید (rNMP) را به انتهای'3 پرایمرهای ssDNA اضافه کند، قبل از اینکه تغییر ساختاری از B-DNA به A-DNA واکنش را متوقف کند (64). به همین دلیل، TdT با آغازگرهای RNA ضعیف عمل میکند (65). Rosemeyer و همکاران نشان دادند که biotin-16-dUTP و dig-11-dUTP برای سنتز غیررادیواکتیو الیگونوکلئوتیدهای RNA قابل استفاده هستند (66،67). در واکنشهای هموپلیمری با TdT، چهارنوکلئوتید dig-modified و پنج آنالوگ بیوتینی به انتهای'3 یک سوبسترای 25 نوکلئوتیدی RNA اضافه شد، اما وقتی آغازگر RNA ساختار ساقه-حلقه با overhang بلند داشت، هیچ واکنش هموپلیمری مشاهده نشد.
Winz و همکاران امکان استفاده از TdT برای افزودن نوکلئوتیدهای حاوی آزید به انتهای'3 RNA و سپس برچسبگذاری با فلوروفورها از طریق CuAAC را بررسی کردند، اما تریفسفاتهای تغییریافته در موقعیتهای C2،C3 و C8 توسط TdTپذیرفته نشدند. درمقابل، با استفاده از پلی(A)پلیمراز (PAP)( Poly(A) polymerase) مخمر، اکثر rN*TPها بهطور کارآمد اضافه شدند (68،69). این یافتهها نشان میدهند که برای واکنشهای مؤثر روی RNA به TdT مهندسیشده یاپلیمرازهای مرتبط نیاز است (65).
ذخیرهسازی دادههای DNA
استفاده از DNA بهعنوان ابزار ذخیرهسازی اطلاعات از چند دهه پیش آغاز شده و پیشرفتهای اخیر این حوزه را به فناوری عملی و آیندهدار تبدیل کردهاست (70). سیستمهای ذخیرهسازی مبتنی بر DNA طول عمر بیشتر و ظرفیت ذخیرهسازی بالاتری نسبت به روشهای سنتی دارند و آنزیم TdT برای سنتز رشتههای DNA در این کاربرد بهکار گرفته شدهاست (71،72).
درسال 2018، تیم دانشکده پزشکی هاروارد روش سنتز آنزیمیde novo با گسترش هموپلیمری کوتاه برای ذخیرهسازی دادهها معرفی کرد و با افزودن آنزیم آپیراز (AP)( Apyrase) فعالیت TdT را کنترل نمود تا نوکلئوزید تریفسفاتها به پیشسازهای مونو و دیفسفات غیرفعال تبدیل شوند (73). درسال 2020، Lee و همکاران روش سنتز آنزیمی چندگانه DNA با استفادهازCo2+ cage برای لیتوگرافی بدون ماسک ( MasklessLithography) ارائه دادند، که با کنترل یونهای Co2+ امکان رمزگذاری 12 توالی DNA منحصربهفرد و ایجاد سیگنال روشن فراهم شد (74).
اخیراً، Bhanو همکاران سیستم سادهای معرفی کردند که تنها با TdT سیگنالهای محیطی را به DNA منتقل میکند. در این روش ثبت بدون الگو به نام TURTLES (TdT-based Untemplated Recording of Temporal Local Environmental Signal)(ثبت سیگنالهای محیطی محلی زمانی)، سیگنالهای فیزیولوژیکی با وضوح بالا ذخیره میشوند و امکان تبدیل سیگنالهای بیولوژیکی به الکتریکی را فراهم میآورند (75). بهطورکلی، استفاده از TdT در ذخیرهسازی اطلاعات DNA پتانسیل تبدیل آن به جایگزینی برای سیستمهای سنتی ذخیرهسازی دادهها را نشان میدهد.
نانوفناوریDNA
با افزایش علاقه به توسعه مواد زیستی نوین در زیستپزشکی، DNA بهعنوان واحد ساختمانی چندمنظوره برای ساختارهای فوقمولکولی مانند DNAاوریگامی، نانوساختارهایDNA وهیدروژلهای مبتنی برDNA شناخته شدهاست (76،77). استفاده از آنزیمهایی مانند TdT در سنتز نانوساختارهایDNA برای تولید اشکال پیچیدهتر، افزایش عملکرد و مهندسی دقیق این ساختارها اهمیت یافتهاست (77).
محققان به خودآرایی هیدروژلهای DNA با استفاده از واحدهای ساختمانی DNA پلیمریزه آنزیمی پرداختهاند تا تعداد موتیفهای واحدساز DNA مورد نیاز کاهش یابد (78). در این مطالعه، موتیف DNA به شکل X و TdT برای طویلسازی واحدهای ساختمانی DNA و هیبریداسیون بین واحدهای دوگانه با دمهای DNA پلیمریزه شده توسط TdT استفاده شد که در نهایت منجر به تشکیل ژل شد.
درسال 2021، Yang و همکاران روشهایی برای عاملدار کردن DNA اوریگامی معرفی کردند تا مجموعهای از برسهای مبتنی بر پلینوکلئوتیدها تولید شود و از آنها در کشت سلولهای سهبعدی و چاپ زیستی سهبعدی بهرهبرداری گردد (79). بهطورکلی، TdT نقش کلیدی در طراحی دقیق نانوساختارهایDNA دارد و امکان مهندسی کنترل شده این ساختارها را فراهم میکند.
حسگرزیستی
آنزیم TdT به دلیل توانایی منحصربهفرد خود در افزودن تصادفی dNTPها به انتهای′3OH- ssDNA، درحسگرهای زیستی کاربرد گستردهای یافتهاست و برای تقویت سیگنالها و شناسایی مولکولهای هدف بهکار میرود (جدول1). برای مثال، دمهای پلیdA تولید شده توسط TdT برای تشخیص آنزیمهای بالینی مانند (UDG)uracil-DNA glycosylase (80)، DAM methylase (81)، و polynucleotide kinase (82) استفاده شدهاند.
روشهای مبتنی بر TdT همچنین برای تشخیص microRNAها، ازجمله miRNA-21 بهعنوان نشانگر زیستی سرطانها، توسعه یافتهاند (83). در زمینه تشخیص اگزوزومها، فناوریهای TdT برای شناسایی اگزوزومهای مرتبط با سرطان کولورکتال (CRC Colorectal Cancer) بهکار رفتهاند (84). این آنزیم همچنین در شناسایی عوامل بیماریزا مانند باکتریهایE. Coli و Salmonella، ویروسهای SARS-CoV-2 و هپاتیتC و لیپوپلیساکاریدها استفاده شدهاست (85)، و در تشخیص DNA توموری گردشکننده (86) و سلولهای توموری (87) نیز کاربرد دارد.
ویژگی برجسته TdT توانایی آن در تقویت عملکرد سایر فناوریهای سنسینگ است؛ به عنوان مثال، حساسیت حسگرهای DNAzyme مبتنی بر G-quadruplex/hemin باTdT افزایش یافتهاست (88). همچنین TdT در ترکیب با سنسورهای آپتامر برای تشخیص موادی مانند میکروسیستین (Microcystin) و سلولهای سرطانی کولورکتال استفاده شدهاست (88).
این کاربردها نشان میدهند که TdT نه تنها در توسعه حسگرهایزیستی مؤثر است، بلکه پتانسیل استفاده در حسگریهای پیشرفته و محیطهای in vivo را نیز دارد. هر چند چالشهایی در پیادهسازی این فناوریها وجود دارد، TdT میتواند تحولی بزرگ در فناوریهای سنسینگ زیستی ایجاد کند.
آپتامرهای تولید شده توسط آنزیم (EGA)( Enzyme-Generated Aptamers)
از آنزیم TdT برای غربالگری آپتامرها استفاده میشود (5). در یک مطالعه، کتابخانههایی با اندازههای مختلف نوکلئوتید ایجاد شد و با تنظیم غلظت آغازگر و زمان واکنش، آپتامرهایی تولید گردید که اتصال آنها به پروتئینهای مدل، مانند ترومبین(Thrombin)انسانی و لاکتوفرین(Lactoferrin) انسانی بهطورمؤثری افزایش یافت. این روش به نام "آپتامرهای تولید شده با آنزیم" یا EGA شناخته میشود و امکان تولید EGAهایی با اتصال نانومولاری پایین در یک مرحله را فراهم میآورد.
این روش همچنین اجازه میدهد آپتامرها براساس اندازه و توالی غربال شوند و برای شناسایی هدف در پلینوکلئوتیدهای بزرگتر استفاده شوند. با الهام از تولید پلیمرهای قالب مولکولی (MIPs)( Molecularly Imprinted Polymers)، نشان دادهشد که پروتئین هدف میتواند بهعنوان الگو در طی سنتز EGAها با کمک TdT بهکار رود و EGAهایی تولید شوند که بین لاکتوفرین انسان و گاو تمایز قائل میشوند (89). این پیشرفت، کاربرد جذابی در توسعه آپتامرها ایجاد کرده و میتواند پیچیدگی، هزینه و زمان روشهای کلاسیک SELEX (Systematic Evolution of Ligands by Exponential Enrichment) را بهطور قابل توجهی کاهش دهد (90).
جدول1- حسگرهای زیستی مبتنی بر TdT (5)
|
سیگنال خروجی |
آنالیتها |
|
آنالیتهای مبتنی بر آنزیم |
|
|
فلوروفور/کوئنچر فلوروفور/کوئنچر فلوروفور/کوئنچر |
اوراسیل-DNA گلیکوزیلاز (UDG) پلینوکلئوتید کیناز (T4 PNK) DAMمتیلاز |
|
سیگنال خروجی |
آنالیتهای مبتنی برmicroRNA |
|
فلورسانس فوتوالکتروشیمیایی |
microRNA-21 microRNA-162a |
|
سیگنال خروجی |
پاتوژنها و آنالیتهای اگزوزومها |
|
پلاسمونیک/رامان رنگ سنجی الکتروشیمیایی الکتروشیمیایی الکتروشیمیایی رنگسنجی/سنجش آپتامر جاذب متصل به آنزیم |
E. coli سالمونلا ویروس هپاتیت C کووید 19 میکروسیستین اگزوزومهای سلولهای سرطانی |
|
سیگنال خروجی |
مولکولهای کوچک و پروتئینها |
|
فوتوالکتروشیمیایی (PEC) رنگسنجی فلورسانس الکتروشیمیایی/فلورسانس فلورسانس |
آمپیسیلین کانامایسین ترومبین یونهای پتاسیم |
جهتگیری و نوآوریهای آینده
با توجه به ویژگیهای منحصربهفرد TdT در افزودن تصادفی نوکلئوتیدها، تحقیقات آینده بر بهبود کارایی و گسترش کاربردهای این آنزیم متمرکز خواهدبود. در زیستپزشکی، تمرکز بر توسعه روشهای تشخیص دقیق و درمان هدفمند سرطانها، بهویژه لوسمیها، خواهدبود. همزمان، گسترش کاربرد TdT در زیستفناوری—مانند طراحی نانوساختارهایDNA و سیستمهای ذخیرهسازی دادههای مولکولی—افقهای جدیدی برای تولید حسگرهای زیستی و ابزارهای پایش سلولی ایجاد میکند.
نوآوریهای آینده میتواند شامل ترکیب TdTبا فناوریهای نوین مانند ویرایش ژنوم و نانوذرات برای افزایش اختصاصیت و کارایی باشد. همچنین، پژوهش بیشتر در تنظیم فعالیت و پایداری TdT، امکان استفاده گستردهتر در شرایط آزمایشگاهی و صنعتی را فراهم میکند. درنهایت، گسترش مطالعات مکانیسم عملکرد TdT، راه را برای بهبود روشهای تشخیصی و درمانی و ایجاد ابزارهای پیشرفتهتر در زیستفناوری هموار خواهدکرد.
نتیجهگیری
آنزیم ترمینالدئوکسینوکلئوتیدیلترانسفراز (TdT) به دلیل توانایی سنتز DNA بدون نیاز به الگو، ابزاری کلیدی در زیستپزشکی و زیستفناوری است. کاربردهای آن شامل تشخیص و درمان سرطانها، توسعه نانوساختارهایDNA، سنتز الیگونوکلئوتیدهای هدفمند و ایجاد سیستمهای ذخیرهسازی دادههای مولکولی میشود. TdT با افزودن تصادفی نوکلئوتیدها به انتهای DNA، نقش مهمی در تولید نشانگرها، زیستحسگرها و بهبود روشهای پایش مولکولی دارد. برای بهرهبرداری کامل از پتانسیل آن، بهبود پایداری، کارایی و تنظیم فعالیت در شرایط مختلف ضروری است. ترکیب TdT با فناوریهای پیشرفته مانند ویرایش ژن و نانوذرات افقهای جدیدی در درمان هدفمند و پایش زیستی ایجاد میکند. این مقاله با مرور ساختار، مکانیسم وکاربردهای TdT اهمیت آن را در زیستپزشکی و زیستفناوری برجسته کرده و مسیرهای نوآورانهای برای تحقیقات آینده پیشنهاد میدهد.